Dlaczego na Swięta Bożego Narodzenia warto wykupić karpia od śmierci?
We wszystkich spośród 5 uniwersalistycznych religii świata sporo miejsca poświęca się współczuciu. Wydaje się, że będący filarem chrześcijaństwa Jezus Chrystus zrealizował je w pełni. Potrafił bowiem kochać prowadzących go na śmierć oprawców. Potrafił pojąć, iż ich umysły są zaburzone i najlepszym dla nich lekarstwem jest współczucie. To wielki i heroiczny czyn, kiedy potrafimy wznieść się ponad zwykłą i przychodzącą nam automatycznie motywację ochrony własnego ego przed krzywdą. Tylko pozytywne działanie, poprzez które nie poszukujemy odniesienia korzyści dla siebie zasługuje na miano altruistycznego. Powinniśmy zawsze dokładnie badać naszą motywację kiedy wydaje nam się, że „czynimy coś dobrego".
Jest grudzień więc zbliżają się święta Bożego Narodzenia, podczas których, jak się wydaje, tylko nieliczni w naszym pielęgnującym jedynie materialną stronę życia społeczeństwie, zadają sobie głębsze pytania o sens tych świąt. Większość spośród oszołomionych reklamą i konsumeryzmem ludzi postrzega święta jedynie jako okazję do wypoczynku i w martwy sposób pielęgnuje tak zwane świąteczne tradycje. Od pracy jest wolne, można się wyspać, w domu jest choinka, a na wigilijny stół obowiązkowo trafić musi karp. Taki jest schemat i nie jest celem, tego tekstu ani krytykowanie go, ani ocenianie. Schemat, o którym tu mowa jest po prostu faktem.
Zadaniem stojącym przed tymi, którzy uważają się za buddystów jest praktykowanie współczucia w każdej życiowej sytuacji. Nieważne więc, czy mamy ze zbliżającymi się świętami jakiś związek, czy też nie. Nieważne też, czy weźmiemy udział w wigilijnej kolacji i zjemy tam karpia. Ważne jest natomiast, by spróbować ogarnąć umysłem ogrom cierpień, jakim ludzie handlu poddają mające trafić na wigilijne stoły ryby. Może najlepiej jest wyobrazić sobie siebie w podobnej sytuacji. Wyobraźmy sobie, że jesteśmy zdezorientowani, stłoczeni na bardzo niewielkiej powierzchni, poobijani, poranieni, nie wiemy co się z nami stanie, a wokół tłoczą się podobni nam. Wszyscy cierpimy i jesteśmy przerażeni. Jeśli już wiesz, że cierpienie w samsarze jest powszechne i wiesz także, że Natura Umysłu zamieszkujących tą samsarę istot nie jest różna od naszej, to łatwiej ci będzie zrozumieć opisaną przeze mnie sytuację. Po to przecież praktykujemy, by takie sytuacje móc zrozumieć.
Cóż więc wynikać powinno z tego zrozumienia ? Oczywiście powinniśmy działać. Powinniśmy spróbować zrobić coś, co zapewne nie będzie miało mocy zapobieżenia wszelkim cierpieniom samsary, ale będzie miało moc chociażby ulżenia w cierpieniu niektórym cierpiącym istotom.
Ratowanie zwierząt od rzezi to stara buddyjska tradycja do dzisiaj praktykowana wszędzie tam gdzie buddyzm jest oryginalną religią. Tak zwani zwykli ludzie w Tybecie nie zadają sobie wyrafinowanych filozoficznych pytań, często też nie praktykują Dharmy w naszym rozumieniu tego słowa, a więc nie odbywają sesji praktyk i nie jeżdżą na retrity. W swoim jednakże codziennym życiu dosłownie nie rozstają się z buddyjskim do niego podejściem. Kiedy ktoś w domu choruje albo chorują zwierzęta hodowlane, wtedy ludzie ci przeznaczają część swoich pieniędzy na wykup jakichś zwierząt od rzezi. By zdobyć pieniądze, podobnie jak my, muszą włożyć w to wysiłek co związane jest z aktywnością ciała. Kiedy więc później wykupu dokonują, oczyszczają negatywną karmę związaną z ciałem.
My żyjemy w innej kulturze, w której również teoretycznie szanuje się życie. Pojawia się jednak pytanie o to, czy rzeczywiście w kulturze dla nas rodzimej szanuje się życie dla samego życia, czy też szanuje się jakieś wybrane życie. Toczone są nawet debaty, w których używa się określeń, takich jak „życie poczęte" albo „jakość życia". Różnicuje się więc jednak u nas te sprawy. A co ze zwierzętami ? Je się po prostu eksploatuje. Są jak surowiec nadający się do wykorzystania. Ludzie nie zastanawiają się nad tym, czy coś takiego jak ryba może odczuwać lęk i ból. Przecież to tylko ryba. A teraz tych ryb potrzebujemy dużo, bo taka jest nasza tradycja.
Nie przeciwstawiajmy się tej tradycji. To nie miałoby żadnego sensu. Lepiej przeznaczmy jakąś część zarobionych przez nas pieniędzy na wykup przynajmniej kilku świątecznych karpi. Karp jest karpiem i nie wie nic o tym, że jest świąteczny. Jak każda istota, karp pragnie żyć i uniknąć cierpienia. Pomóżmy więc zrealizować ten cel tym spośród karpi, z którymi łączą nas karmiczne związki. Zróbmy to ze szczodrością, świadomością znaczenia naszego czynu i ze współczuciem w sercu. A potem życzmy tym naszym karpiom, by im się udało przetrwać w ich karpim szczęściu jakiś czas na wolności.
Jarosław Kotas
Dołącz do nas: