Jego Świątobliwość Lungtok Tenpei Njima jest przywódcą duchowym wyznawców religii bon na całym świecie. Urodził się w Kjangtsang (Amdo - wschodni Tybet) w 1926 r. gdzie w wieku ośmiu lat wstąpił do klasztoru. Od 12 do 17 roku życia studiował tybetańską medycynę oraz rytuały tajemnych tantr odbywając w tym czasie kompletne praktyki wstępne pod przewodnictwem Szenraba Tenpei Gjaltsena (głównego lamy klasztoru Kjangtsang). Następnie wstąpił do Dialektycznej Szkoły kończąc ją po ośmiu latach odebraniem tytułu gesze w wieku 27 lat. Od 18 do 27 roku życia jego przewodnikiem duchowym był gesze Tenzin Lodro Gjatso.
Po zakończeniu nauki wyruszył w podróż do Gjarlung (wschodni Tybet)
gdzie kopiując Kandżur Bonpo (ponad sto tomów) powrócił z nim następnie
do rodzimego klasztoru. W następnym okresie pobierał nauki w
klasztorach Jungdrungling, Menri i Khana. Na koniec udał się do
klasztoru Drepung w Lhasie gdzie studiował przez pięć lat do 1959 r. Po
inwazji chińskiej zbiegł przez Mustang do Pokhary, Nepalu i ostatecznie
do Indii. Dowiedziawszy się na miejscu, że opat klasztoru Jungdrungling
wraz z wieloma lamami bon schronili się w
klasztorze Samling (region
Dolpo w Nepalu) przyłączył się do nich. Ponieważ wszystkie teksty bon
zostały w Tybecie (ostatecznie zniszczone w dobie tzw. Rewolucji
Kulturalnej) postanowił on zebrać pozostałości opierając się na
księgozbiorze klasztoru Samling. Pracę tę wykonywał razem z Samtenem
Gjaltsenem Karmayem i Loponem Tenzinem Namdakiem. W tym czasie spotkał
on brytyjskiego badacza prof. Davida Snellgrove'a (Uniwersytet w
Londynie) z pomocą którego opublikował książki w Delhi. Na jego
zaproszenie cała trójka wyruszyła na trzyletni wyjazd do Londynu
(Katedra Studiów Orientalnych) sponsorowany przez Fundację
Rockefellera. Sandzie Tenzin Jong Dong (jak się wówczas nazywał) miał
okazję zetknąć się z
monastycyzmem zachodnim żyjąc i studiując wtedy
przez jakiś czas z benedyktynami i cystersami. W 1964 r. był nawet na
prywatnej audiencji u papieża Pawła VI. W tym samym roku powrócił do
Indii i na prośbę Dalaj Lamy założył szkołę w Massori ufundowaną przez
angielskich sponsorów. Przez trzy kolejne lata pozostawał jednocześnie
zarządcą szkoły oraz nauczycielem gramatyki i historii tybetańskiej,
przeznaczając swoją skromną pensję (300 rupii miesięcznie) w całości na
uchodźców bonpo w Manalii (Indie). W 1966 r. gesze Sandzie Jong Dong
wyruszył na Uniwersytet w Oslo gdzie został asystentem prof. Simonssona
nauczając historii przez dwa lata. Tam spotyka prof. Per Kvaernego,
najwybitniejszego obecnie specjalistę od tradycji bon.
15 marca 1968
r. w Norwegii otrzymał telegram, który zawiadamiał, że został wybrany
przez strażników bon 33 opatem klasztoru Menri i duchowym przywódcą
bonpo. Informacja ta poprzedzona tzw. dobrym znakiem, snem proroczym,
skłoniła go do natychmiastowego powrotu do Indii i przyjęcia na swoje
barki odpowiedzialności za czystość przekazu i całą wspólnotę bonpo.
Wielu lamów przybyło z Tybetu, Nepalu i Indii dać Jemu swoje inicjacje
i nauki. Przez ponad rok intensywnie przygotowywał się do roli opata i
lidera bonpo, który podtrzyma wszystkie linie nauk. To za jego sprawą i
Lopona Tenzina Namdaka powstał nowy klasztor Menri w Dolandżi oraz
Dialektyczna Szkoła Bon w której przyznano już 37 tytułów gesze z
certyfikatami uznawanymi przez Jego Świątobliwość Dalaj Lamę.
Layout Copyright © 2009 it-property.com - Site Powered by Midgard CMS