Trzecią częścią, po medytacji nad nietrwałością i bodhiczitcie, jest
schronienie. Podstawą schronienia jest oddanie. Jeżeli nie ma oddania
trudno jest przyjąć schronienie. Podobnie jak w pozostałych
ćwiczeniach, siadamy w pięciopunktowej pozycji. Medytacja schronienia
różni się nieco w zależności od tradycji, ale zasada pozostaje ta sama.
W świątyni możecie zobaczyć nad ołtarzem wyobrażenie Szenla Ykar.
Szenla Ykar oznacza Białe Światło Bóstwa Szen. Reprezentuje on
sambhogakaję. Kiedy mówimy o dharmakaji, sambhogakaji i nirmanakaji,
Szenla Ykar reprezentuje sambhogakaję, Tapihritsa - dharmakaję, a Tenpa
Szenrab - nirmanakaję. Wizerunek Tapihritsy, będącego dharmakają
możecie zobaczyć w tekście inwokacji. Tenpa Szenrab, nirmanakaja,
przedstawiony jest w królewskich ozdobach. Spośród tej trójki jedynie
Tapihritsa jest nagi, Szenla Ykar, podobnie jak Tenpa Szenrab, nosi
ozdoby. Różnica dotyczy nie tylko różnych przejawów buddy. Odmienna
manifestacja form buddy oznacza także różnice w przekazywanych przez
niego naukach. W tym przypadku Tapihritsa jest przedstawiony jako
dharmakaja. W liniach przekazu sutr tantr i dzogczen, trzech głównych
nauk, wszystkie nauki sutry pochodzą od nirmanakaji, tantry -
sambhogakaji, a dzogczen - dharmakaji.
Dzogczen jest związana głównie z umysłu esencją, tantra natomiast jest
bardziej związana z ozdobami umysłu, jego manifestacjami, dlatego
Szenla Ykar posiada różne ozdoby, jak naszyjnik czy bransolety.
Wszystkie te nauki można praktykować razem, nie ma między nimi
sprzeczności. Jedynie poprzez swoje zrozumienie można odczuć większą
bliskość jednych nauk i praktyk w stosunku do innych. W przypadku tych
nauk, w centrum drzewa schronienia znajduje się Szenla Ykar siedzący na
lwim tronie, słońcu i księżycu, ciele barwy bieli, jednej twarzy i
dwojgu rąk. Posiada wszystkie ozdoby łagodnego bóstwa, jest pełen
miłości, promieniuje światłem współczucia manifestując się w wielce
potężny sposób. Wyobrażenie to przedstawia naszego własnego mistrza.
Reprezentuje wszystkie osoby, od których otrzymało się nauki dharmy,
ale w szczególności mistrza, który wprowadził nas w naturę umysłu.
Zawsze chodzi tutaj o własnego, głównego mistrza, takie znaczenie ma
Szenla Ykar. Szenla Ykar ma wystarczająco wiele przestrzeni, by zawrzeć
w nim wszystkich swoich nauczycieli, nawet tych, którzy nauczyli cię
czytać, wszystkich lamów, a w szczególności tych, od których otrzymało
się nauki. Zrozumienie tej zasady jest bardzo ważne, czasami ludzie
mają krytyczne nastawienie do innych nauczycieli i nauk. Nigdy nie
powinno się ich krytykować, a przynajmniej próbować tego nie robić,
ponieważ w ten sposób wytwarza się złą karmę.
Związek między nauczycielem a uczniem różni się w zależności od
kultury, szczególnie tu, na Zachodzie, różnica ta jest bardzo duża.
Wspólne dla wszystkich kultur jest zachowanie pewnych form szacunku.
Jeżeli pragniemy znaleźć nauczyciela, to na samym początku należy
nawiązać z nim związek. Należy tutaj użyć nie tylko serca, ale i
umysłu, zastanowić się nad tym, przeanalizować sytuację. Kiedy dochodzi
się do wniosku, że odnalazło się swojego nauczyciela, należy okazać
zdecydowanie i poświęcenie dla praktyki, znaleźć sposoby na
ustabilizowanie praktyki i rozwinąć swoje poświęcenie, oddanie dla
niej. Oczywiście są czasami konflikty, zdarzają się one między
praktykującymi w sandze a nawet w stosunku do nauczyciela. Co wtedy
można zrobić?
Mój nauczyciel, Lopon Tenzin Namdak sugerował, że własna praktyka jest
ważniejsza od wszystkich innych rzeczy, dobrze jest więc unikać takich
sytuacji. Czasami więź jest mocniejsza na odległość niż w bliskim
związku. Można wtedy być w stanie utrzymać oddanie i mieć mniej
pomieszania niż w obecności praktykujących. Jeżeli zachodzi taka
konieczność, należy tak uczynić, a nie narzekać po tym jak otrzymało
się wiele nauk. Nie jest to dobre. W USA był nauczyciel na którego, po
jego śmierci, narzekało wielu ludzi, łącznie z jego własnymi uczniami.
To nie było w porządku. Wszystko co czynimy ma zmierzać ku oczyszczeniu
tak bardzo jak to możliwe własnej wizji, własnej percepcji,
postrzegania.
Szenla Ykar jest przejawem, manifestacją, której esencją jest twój
własny mistrz. Zwrócony jest twarzą do ciebie. Gdy medytujesz,
wyobrażasz go sobie w górze, przed sobą. Kiedy natomiast idziesz możesz
wyobrażać sobie, że znajduje się ponad twoją głową, jak gdyby szedł
razem z tobą. Kiedy idziesz spać, Szenla Ykar wpływa do twojego serca,
co istotnie oznacza, że znajduje się tam twój mistrz. Należy przy tym
utrzymywać bardzo silne oddanie. Mówi się, że pod wpływem takiego
silnego oddania potrafią stanąć włosy, a w oczach pojawiają się łzy.
Praktyka ta jest silnie zorientowana na wywoływanie uczuć
emocjonalnych. Wokół Szenla Ykar wyobrazić sobie możesz zgromadzenie
oświeconych istot - innych lamów, jidamy, dakinie, strażników. Ponieważ
nauki te były bardzo złożone, więc drzewo schronienia jest mocno
rozbudowane, ale w centrum jest oczywiście Szenla Ykar i postać tą
powinno się wyraźnie wizualizować. Z tyłu, za postacią Szenla Ykar,
wyobraź sobie reprezentujące mowę książki i serce - stupy. Wyobraź
sobie wiele takich form. Możesz również wyobrazić sobie siebie w wielu
postaciach, a każda z nich prowadzi tysiące, miliony samsarycznych
istot. Możesz wyobrazić sobie setki istot takich jak ty, prowadzących
miliony ludzi. Są oni wszyscy pełni oddania, wykonują pełne oddania
gesty i pieśni, robią pokłony. Ich uczucia na wszystkich poziomach
ciała, mowy i umysłu są pełne oddania.
Przy wykonywaniu pokłonów, w chwili gdy wracają dłonie otrzymujesz
błogosławieństwo. Gdy dotykają czoła, otrzymujesz wszystkie inicjacje
ciała, dotykając gardła - wszystkie inicjacje mowy, serca - wszystkie
inicjacje umysłu. Ruch rąk kończy się gestem oczyszczania. Następnie
pochylasz głowę, dwie nogi i dłonie. Dotykając ziemi pięcioma
kończynami zamykasz drzwi pięciu negatywnych emocji, jako że pięć
kończyn reprezentuje pięć negatywnych emocji, wykonujesz gest
przypominający zamykanie drzwi i wstając przebywasz w doświadczeniu
otwartości, jakbyś budził się w czystej krainie. Próbujesz zintegrować
to doświadczenie ze wszystkim co robisz i czujesz, dokładnie tak, jak w
praktykach umysłu, jakby był to trening postrzegania. Im więcej się
praktykuje tym bardziej jest to pomocne. Takie właśnie znaczenie mają
pokłony.
Wykonując pokłony dobrze jest robić razem z nimi wizualizację drzewa
schronienia. Jeśli chodzi o schronienie, należy wykonać sto tysięcy
pokłonów. Można robić pełne, lub skrócone pokłony, nie ma to znaczenia.
Przyjmowanie schronienia oznacza zaufanie. Powodem, dla którego ufamy
mistrzowi i jidamowi, jest fakt iż mistrz stanowi źródło nauk buddy.
Nawet gdyby pojawił się tu budda, nie mógłby zrobić więcej od mistrza.
Rozwinięcie zaufania jest bardzo ważne. Następnie możemy zaśpiewać
wersy schronienia z sześcioczęściowej sesji medytacji. Wyjaśnienie jest
w nich nieco inne, ale można potraktować je tak samo - że przyjmuje się
schronienie od lamów, jidamów i dakiń.
Jidamy są męskimi, zaś dakinie żeńskimi bóstwami. Przykładem jidama
jest Sangczod Dzialpo. Jest on formą w zjednoczeniu, męską i żeńską.
Jego partnerka to Cziema Otso. Czasami manifestacje jidamów są w
zjednoczeniu, a czasami są ukazywane oddzielnie. Również i my czasami
praktykujemy razem, a czasem osobno.
Zasady w tej praktyce są takie jak w innych praktykach schronienia,
jeżeli więc ktoś je poprzednio robił, teraz jeszcze bardziej je
rozwinie. Dobrze jest również dokonać pewnych ofiar, ułożyć na ołtarzu
owoce, kwiaty, po prostu ofiarować coś. Gdy widzisz jakiś ładny widok,
drzewa, piękny park, również możesz go ofiarować. Do nagromadzenia
zasługi nie potrzebujesz pieniędzy, aby być czystym nie potrzebujesz
wody, zawsze istnieje proces mentalny, który możesz wykorzystać. Jeśli
ofiarowujesz coś mentalnie, to nie może pojawić się duma, czy inne
uczucia tego rodzaju. Nie możesz powiedzieć, że powinieneś ofiarować
trochę mniej lub więcej, albo, po ofiarowaniu wielu rzeczy stwierdzić
No, teraz tak wiele ofiarowałem. Pozbycie się takiego nastawienia
umysłu sprawia wiele trudności. Jeśli zrobisz nieco więcej od
przeciętnego człowieka, pojawia się uczucie ja, ego. Dokonywanie
czystych ofiar ma więc tutaj swoją wagę.
Przyjmuję schronienie w lamach, jidamach i dakiniach, aby pomogły mi
otworzyć umysł, usunąć zewnętrzne, wewnętrzne i tajemne przeszkody,
obawy tego życia, obawy śmierci i stanu bardo. Drzewo schronienia jest
jedynym miejscem, gdzie mogę szukać pomocy. Szczególnie w momencie
śmierci i wędrówki stanu bardo, nikt inny nie może tutaj pomóc. Kiedy
wykonuje się pokłony ważne jest nastawienie ciągłego zwracania się do
drzewa schronienia i jednoupunktowione schronienie.
P: Kto to jest rdzenny nauczyciel?
O: W dzogczen uważamy, że rdzennym nauczycielem jest ten, kto wprowadza
nas w naturę umysłu, daje przekaz. W ten właśnie sposób wyróżniamy
rdzennego guru. Główną rzeczą jest tutaj to, z kim odczuwa się taki
związek. Ten z kim mamy najsilniejszy związek jest naszym głównym
nauczycielem.
P: Czy główna postać drzewa schronienia rzeczywiście reprezentuje wszystkich nauczycieli od których otrzymaliśmy nauki?
O: Tak. Czasami wydaje się że istnieją jakieś konflikty. Różne grupy
mają rozbieżne opinie na temat różnych spraw. Nawet w jednej grupie
tworzą się różne podziały i podgrupy. Nawet w szkole tak jest.
Oczywiście, z jednej strony wszyscy są ludźmi i takie zjawiska są
normalnym objawem samsary i należy uznać, że po prostu znajdujemy się w
samsarze. To normalne, że powstają różne uczucia i myśli, ale nie
należy ich wszystkich wyładowywać na innych ludziach, wyrażać na
zewnątrz. Lepiej jest oczyścić ten proces wewnątrz siebie, nie
wyrzucając wszystkiego z siebie na zewnątrz w formie słów czy innych
działań i zatruwać innym atmosferę. Ważne, by obserwować co wychodzi z
ust, narzekanie i obwinianie innych nie jest czymś dobrym. Za
kimkolwiek podążasz, użyj każdego aspektu mądrości jakim rozporządzasz
aby dokonać właściwego wyboru, a kiedy wybierzesz spróbuj skupić się na
tym najlepiej jak potrafisz. Skupienie i nienarzekanie to dwie różne
rzeczy, ważne by skupić się na jakichś konkretnych naukach nie zaś
narzekać. W pewnym okresie swojego życia można wybrać jakieś nauki,
powiedzieć sobie Wybieram takie a nie inne nauki, taką a nie inną
praktykę. i skupić się na nich. Nie chodzi o to by w tym momencie
uznać, że nauka ta jest lepsza od innych, uważać pozostałe za gorsze i
oczerniać je. Istotne jest natomiast by skupić się na jakimś konkretnym
rodzaju nauk, ponieważ w innym przypadku, robiąc trochę jednego a
trochę drugiego w końcu niczego nie zdoła się uczynić. Ścieżka do
oświecenia jest dosyć długa. Jest wiele dróg które należy przebyć i
wiele przystanków na których należy się zatrzymać. To długa droga,
trzeba uzupełnić benzynę, jedzenie. Dobrze jest posiadać mapę z
wyraźnie określonymi drogami. Taką mapą, bardzo precyzyjną i
zawierającą olbrzymią wiedzę dotyczącą nauk, jest linia przekazu.
P: Czy wizualizować lamę w jego własnej formie, czy w formie Szenla Ykar?
O: Niekoniecznie musi być on w formie Szenla Ykar. W A-khrid
wizualizujemy formę Szenla Ykar, ale można robić to również w formie
nagiego Tapihritsy. Jeżeli masz swojego własnego lamę wyobrażasz sobie
lamę w formie Szenla Ykar lub Tapihritsy. Trudniej jednak jest wtedy
zintegrować to z innymi nauczycielami, ponieważ zbyt mocne jest
utożsamienie z tą konkretną formą. Jeżeli natomiast wyobrażacie sobie
taką pełną przestrzeni i światła formę, łatwiej jest zintegrować z nią
różne inne postacie.
Zakończyliśmy w tym momencie wyjaśnianie nauk o nietrwałości,
bodhiczitcie i schronieniu. Proponuję byście przeczytali książki, w
których są bardziej szczegółowe wyjaśnienia na ten temat, możecie się z
nich nauczyć jeszcze mnóstwa rzeczy. Wspominałem już, że przyjęcie
schronienia w dharmie, co oznacza w tym przypadku nauki, wiąże się z
szacunkiem do tekstów. Należy szanować wszystko, co zawiera nauki
dharmy. Książki takie powinno się traktować w szczególny sposób.
Przyjąwszy schronienie w buddzie, wszystkie wyobrażenia, zdjęcia i
obrazy należy traktować jak buddę, reprezentują one dla nas buddę i
czymś niewłaściwym jest kładzenie ich na ziemi po zdjęciu z ołtarza.
Lama, jidam i dakini są źródłem schronienia i dobrze jest modlić się do
nich stale o ochronę, przewodnictwo i błogosławieństwo. Wykonując
praktykę podczas sesji medytacyjnej, można przyjąć, jednocześnie lub po
kolei schronienie w lamie, jidamie i dakini. Są różne sposoby
przyjmowania schronienia
Layout Copyright © 2009 it-property.com - Site Powered by Midgard CMS