Pozytywnym aspektem ognia jest zdolność tworzenia, inicjowanie projektów na każdym poziomie i osiąganie tego, czemu nadaje bieg inwencja twórcza. Z ogniem związana jest intuicja, podobnie jak entuzjazm i ekscytacja. Zrównoważony żywioł ognia oznacza działania podejmowane z natchnienia, zadowolenie z pracy i osiągnięcia. Ogień związany jest z błogością i radością, która różni się od radości żywiołu wody, związanej raczej z zadowoleniem i akceptacją. Radość ognia bardziej łączy się z entuzjazmem i rozkoszą cielesną, radością doświadczeń przeżywanych na jawie. Wyższym doświadczeniem ognia jest radość bycia, a najwyższym jej wyrażeniem - rozwój mądrości rozróżniającej.
Ludzie z nadmiernie rozwiniętym aspektem ognia łatwo się pobudzają. Drobne rzeczy podsycają ich drażliwość i mogą oni reagować impulsywnie, naskakując nagle na kogoś z byle powodu. Brakuje im tolerancji, irytują ich różne religie, rasy i filozofie. Może ich nawet drażnić to, w jaki sposób ktoś siedzi, czy czyjś sposób mówienia.
Ponieważ ogień stanowi przeciwieństwo ziemi, wynikiem nadmiaru ognia jest brak ugruntowania. Ludzie ognia wykonują szybkie ruchy i są niestabilni. Jeśli towarzyszy temu również brak wody, mogą doświadczać bezustannego dyskomfortu i niepokoju. Ludziom z nadmiarem aspektu ognia trudno usiedzieć w jednym miejscu nawet przez pięć minut, zawsze mają bowiem coś do zrobienia. Przeszkadza im cisza i nieruchomość. Mają trudności ze spaniem. Ludzie z nadmiarem ognia często lubią mówić dużo i szybko. Następny pomysł pojawia się w ich głowach zanim jeszcze poprzedni został wyrażony. Wszystko bez przerwy bombarduje ich umysły.
W praktyce medytacyjnej zbyt wiele ognia wywołuje strumień myśli, który trudno opanować. Bez przerwy pojawiają się nowe pomysły i wydają się zbyt ważne, aby można było je pominąć. Ludzie z nadmiarem ognia są zbyt pobudzeni i niespokojni. Pobudzenie może być wynikiem braku wody, a niestabilność - braku ziemi.
Bez wystarczająco rozwiniętego aspektu ognia na duchowej ścieżce, praktykującemu brakuje energii i inspiracji koniecznych do wykonania praktyki, lub też trudno mu odnaleźć poczucie radości i szczęścia w praktyce. Praktykuje bez namysłu, bez inspiracji, która pozwoliłaby mu przeskoczyć do nowego zrozumienia, czy nowego doświadczenia. W rezultacie rozwój praktyki jest o wiele wolniejszy.
Kiedy brakuje nam ognia, brakuje nam żywotności i inspiracji. Praca nie sprawia nam radości. Nie odczuwamy entuzjazmu. Nie pojawia się nic nowego. Życie jest rutyną i ciężką harówką. Lub też, jeżeli brakuje ognia przy jednoczesnej przewadze powietrza, może być wiele ruchu, ale jest on monotonny i nietwórczy. Intelektualnie osoba z niedoborem ognia może być bardzo bystra - z powodu powietrza - ale nie będzie w stanie stworzyć niczego nowego z tego, co się nauczy.
Layout Copyright © 2009 it-property.com - Site Powered by Midgard CMS