
Napisany przez Drenpa Namkhę tekst Dzogczen Namkha Truldzo jest bardzo ważnym tekstem dotyczącym logiki Dzogczen. W klasztorze Menri, głównym klasztorze Bonu, naucza się dzogczen na podstawie czterech tekstów, jednym z nich jest Namkha Truldzo, innym Zhang Zhung Nyan Gyud, następnie A-Khird a także Dragpa Korsum.
Tekst Skarbnicy Nieba zawiera wyjaśnienia na temat podstawy, istoty, natury i tożsamości naturalnego stanu. Podstawa jest pusta, jego istota jest pusta, natura jest nieprzerwana, tożsamość nie ma końca ani początku. Mówimy, że jego istota jest pusta, ale kiedy próbujemy uchwycić się jej jako pustej, to również nie jest właściwe.
Sama istota również ma podstawę istoty, istotę istoty, naturę istoty i tożsamość istoty. W ten sposób wszystkie aspekty naturalnego stanu staramy się opisać jako wolne od wszystkiego.
Gdy o nich mówimy i staramy się je wyjaśnić sobie nawzajem, wtedy musimy używać pojęć takich, jak pustka. Mówimy, że naturalny stan jest pusty i przejrzysty. Ale w rzeczywistości jest inaczej. Musimy doświadczyć go bez żadnego odniesienia do pustki, przejrzystości czy zjednoczenia. Gdy jesteśmy w tym stanie, nie ma żadnego punktu odniesienia, nie ma żadnego rozróżniania, oceniania czy kalkulacji.
Powinniśmy zrozumieć, że sama pusta natura pozbawiona jest wszelkiej realności, nie ma w niej nic konkretnego, zrozumieć, że ciało, mowa i umysł Buddy są iluzoryczne, że są one jak sen. W ten sposób urzeczywistnia się prawdę o braku niezależnego istnienia pustej
natury. Kiedy to rozumiemy, wtedy całkowicie wyczerpujemy wszelkie konceptualne chwytanie i wszelkie systemy filozoficzne.
Wszystkie filozofie się rozpuszczą. Kiedy mamy jakiś system filozoficzny, zawsze czegoś się trzymamy, lecz w tym stanie nie trzymamy się już niczego, nie mamy nic, co moglibyśmy uchwycić. To nazywa się wyczerpaniem rzeczy. Może bardziej zrozumiałe będzie, jeśli zamiast o systemach filozoficznych powiem, że nie ma żadnej tezy, nic, z czym można by się zgodzić lub nie zgodzić. Jest się poza wszelkimi twierdzeniami. To jest punktem kluczowym, który mówi, że nie ma niczego, czego można by się chwycić, nie ma żadnego twierdzenia, więc nie ma nic do powiedzenia.
Mówiąc na poziomie tajemnym, gdy patrzymy przez oko czystej samoświadomej pustej natury, wtedy widzimy wszystko jako nierozdzielne od samoświadomości.
Często wyjaśniamy przez te trzy poziomy, zewnętrzny, wewnętrzny i tajemny. Gdy jesteśmy w naturalnym stanie, zewnętrznie widzimy wszystkie istniejące zjawiska, a wewnętrznie wszystkie myśli, jako iluzoryczne, pozbawione substancji. Wewnętrznie wszytko widzimy jako równe, widzimy równość samsary i nirwany. Na poziomie tajemnym widzimy wszystko jako nierozdzielne od samej samoświadomości.
Z powstaniem tego tekstu związana jest ciekawa historia.
Kiedy Drenpa Namkha omawiał nauki publicznie, było wśród jego słuchaczy wielu wyznawców hinduizmu i buddyzmu. Siedział on na tronie, który z początku znajdował się na ziemi. Jednak mniej więcej w połowie udzielanych nauk, tron samoistnie uniósł się w powietrze. Natomiast gdy Drenpa Namkha zaczął wyjaśniać główne nauki, tron uniósł się dwukrotnie wyżej niż przedtem, aż w końcu znalazł się wysoko w przestrzeni.
Wtedy zdecydował spisać te nauki i tak powstał ten rdzenny tekst. Dzięki niemu potrafił przekonać heretyków i uchronić nauki Jungdrung Bon przed zniszczeniem.
Layout Copyright © 2009 it-property.com - Site Powered by Midgard CMS